پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۱۰۵

عمر را بر باد دادن تن به صحبت دادن است

نقد اوقات گرامی را به غارت دادن است

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۱۰۷حاصل دنیا وَبال جان فارغبال توست
  2. شمارهٔ ۱۰۸کاکل او دام در راه صبا انداخته است
  3. شمارهٔ ۱۰۹یوسف از بی مهری اخوان به چاه افتاده است
  4. شمارهٔ ۱۱۰تا دل از دستم شراب ارغوانی برده است
  5. شمارهٔ ۱۱۱کی نسیم صبحدم با غنچه گل کرده است
  6. شمارهٔ ۱۱۲بس که بر آن پیکر سیمین قبا چسبیده است
  7. شمارهٔ ۱۱۳تا دل بی تاب من گرم طلب گردیده است
  8. شمارهٔ ۱۱۴هر که با بی نسبتان گردد طرف، دیوانه است
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.