پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۲۵۹

ز بس گفتار من از دل غبارآلود می‌خیزد

چو بردارم قلم خط غبار از کلک من ریزد!

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۲۶۱زخامی هر کبابی اشک خونین بر زمین ریزد
  2. شمارهٔ ۲۶۲ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد
  3. شمارهٔ ۲۶۳چه پروا عاشق بیتاب را از سوختن باشد؟
  4. شمارهٔ ۲۶۴بزرگان را به تعلیم کسی حاجت نمی‌باشد
  5. شمارهٔ ۲۶۵ز شهرت ناقص از کامل عیاران بیش می بالد
  6. شمارهٔ ۲۶۶دلی کز خامشی روشن شود مردن نمی داند
  7. شمارهٔ ۲۶۷ز بی دردی پر و بال طلب از کار می ماند
  8. شمارهٔ ۲۶۸مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.