پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۲۶۵

ز شهرت ناقص از کامل عیاران بیش می بالد

ز انگشت اشارت ماه نو بر خویش می بالد

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۲۶۷ز بی دردی پر و بال طلب از کار می ماند
  2. شمارهٔ ۲۶۸مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود
  3. شمارهٔ ۲۶۹نگردم چون سبو غافل ز حفظ آبروی خود
  4. شمارهٔ ۲۷۰گریبان چاک در گلشن چو آن طناز می آید
  5. شمارهٔ ۲۷۱ز ماه نوگشاد عقده دلها نمی آید
  6. شمارهٔ ۲۷۲به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید
  7. شمارهٔ ۲۷۳به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید
  8. شمارهٔ ۲۷۴نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.