پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۲۶۸

مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود

که رسوایی ندارد تیغ چوبین در نیام خود

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۲۷۰گریبان چاک در گلشن چو آن طناز می آید
  2. شمارهٔ ۲۷۱ز ماه نوگشاد عقده دلها نمی آید
  3. شمارهٔ ۲۷۲به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید
  4. شمارهٔ ۲۷۳به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید
  5. شمارهٔ ۲۷۴نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید
  6. شمارهٔ ۲۷۵چون فروزان ز می آن آینه طلعت گردد
  7. شمارهٔ ۲۷۶سر ما گرم ز زور می بی غش گردد
  8. شمارهٔ ۲۷۷صحبت مردم افسرده سکون می آرد
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.