پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۱۲۸

پیر را قامت خم سوی عدم راهبرست

این کمانی است که از تیر سبکسیرترست

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۱۳۰چشم مینا ز سیه بختی ما خونریزست
  2. شمارهٔ ۱۳۱بس که با سنگ ز سختی دل من یکرنگ است
  3. شمارهٔ ۱۳۲هر سر موی تو در کاوش دل مژگان است
  4. شمارهٔ ۱۳۳تا ز می چهره گلرنگ تو افروخته است
  5. شمارهٔ ۱۳۴تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است
  6. شمارهٔ ۱۳۵رگ جان من و آن زلف به هم پیوسته است
  7. شمارهٔ ۱۳۶دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است
  8. شمارهٔ ۱۳۷از رگ ابر هوا دسته سنبل شده است
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.