پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۱۲۷

ناله نی حدی قافله ارواح است

این کمربسته، شبان گله ارواح است

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۱۲۹(در خموشی لب من چهره گشای رازست
  2. شمارهٔ ۱۳۰چشم مینا ز سیه بختی ما خونریزست
  3. شمارهٔ ۱۳۱بس که با سنگ ز سختی دل من یکرنگ است
  4. شمارهٔ ۱۳۲هر سر موی تو در کاوش دل مژگان است
  5. شمارهٔ ۱۳۳تا ز می چهره گلرنگ تو افروخته است
  6. شمارهٔ ۱۳۴تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است
  7. شمارهٔ ۱۳۵رگ جان من و آن زلف به هم پیوسته است
  8. شمارهٔ ۱۳۶دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.