پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۱۳۴

تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است

سرو دودی است که از خرمن گل خاسته است

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۱۳۶دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است
  2. شمارهٔ ۱۳۷از رگ ابر هوا دسته سنبل شده است
  3. شمارهٔ ۱۳۸باز سرمشق جنونم خط نازک رقمی است
  4. شمارهٔ ۱۳۹هر چه جز حیرت دیدار بود نادانی است
  5. شمارهٔ ۱۴۰گرچه رخسار ترا آب طراوت کم نیست
  6. شمارهٔ ۱۴۱عشق را چشم به سامان تن آسانی نیست
  7. شمارهٔ ۱۴۲از سرانجام عمارت خوشی از دلها رفت
  8. شمارهٔ ۱۴۳به گریه جوهر بینش ز دیده ما ریخت
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.