پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۸۵۶

نیست غم نان و آب، گوشه نشین را

در رحم آماده است رزق، جنین را

پستی دیوار را زوال نباشد

سیل نسازد خراب خانه زین را

خشک تر از موجه سراب شمارد

تشنه دیدار او بهشت برین را

خال تو از خط به دل غبار ندارد

دزد شمارد بهشت خویش کمین را

کم نشود بوسه از لبش به گرفتن

موم نسازد تهی ز نقش، نگین را

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۸۵۸پیوسته خورد دل خون از بی‌غمی جان‌ها
  2. غزل شمارهٔ ۸۵۹باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آب
  3. غزل شمارهٔ ۸۶۰از لطافت بس که دارد چهره او آب و تاب
  4. غزل شمارهٔ ۸۶۱از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تاب
  5. غزل شمارهٔ ۸۶۲حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتاب
  6. غزل شمارهٔ ۸۶۳صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتاب
  7. غزل شمارهٔ ۸۶۴می نماید چشم شوخ از پرده شرم و حجاب
  8. غزل شمارهٔ ۸۶۵بس که افکنده است پیری در وجودم انقلاب
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.