پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۵۸

ز عمر باج ستاند می دو ساله ما

به آفتاب شبیخون زند پیاله ما

ز بی قراری ما دردسر کشد بالین

شبی که دختر رز نیست در حباله ما

ز زیر بال ازان سر برون نمی آریم

که رنگ گل نپرد از نسیم ناله ما

نشسته تا به کمر در میان خاکستر

هنوز تشنه داغ است برگ لاله ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۶۰ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟
  2. غزل شمارهٔ ۶۶۱ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما
  3. غزل شمارهٔ ۶۶۲رسیده است به معراج اوج پستی ما
  4. غزل شمارهٔ ۶۶۳شکست رنگ می از ترک میگساری ما
  5. غزل شمارهٔ ۶۶۴رسید صبر به فریاد بینوایی ما
  6. غزل شمارهٔ ۶۶۵هزار حیف که گل کرد بینوایی ما
  7. غزل شمارهٔ ۶۶۶مرا ز نشأه می ساخت کامیاب هوا
  8. غزل شمارهٔ ۶۶۷زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌ها
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.