پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۷۸۴

سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنید

نامه ای انشا کنید و قاصدی پیدا کنید

از جدایی دست و کلک من نمی چسبد به هم

از زبان خامه من نامه ای انشا کنید

کوچه نی شاهراه کاروان شعله نیست

خامه ای آماده از مژگان خونپالا کنید

گرچه از گفتار دردآلود من خون می چکد

همچنان با خون دل مکتوب من املا کنید

گر زروی صفحه خاطر نوشتن مشکل است

نسخه ای از سینه صد پاره من وا کنید

هست تا از من اثر شاید که دریابد مرا

درد من خاطر نشان یار بی پروا کنید

شوق بی پایان من هر چند بیش است از شمار

سبحه از ریگ روان و قطره دریا کنید

گرچه می دانم جواب نامه غیر از جنگ نیست

راضیم، تقریب بهر جنگ او پیدا کنید

گرچه می دانم که ننویسد جواب نامه ام

از زبان او تسلی نامه ای انشا کنید

کاروان اشک من صائب نمی داند مقام

مشت خاکم را رفیق آن جهان پیما کنید

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۲۷۸۶دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنید
  2. غزل شمارهٔ ۲۷۸۷خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنید
  3. غزل شمارهٔ ۲۷۸۸بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دوید
  4. غزل شمارهٔ ۲۷۸۹غنی فیض از دل شب چون فقیران درنمی‌یابد
  5. غزل شمارهٔ ۲۷۹۰مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد
  6. غزل شمارهٔ ۲۷۹۱نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد
  7. غزل شمارهٔ ۲۷۹۲مبادا بر سر من سایه بال هما افتد
  8. غزل شمارهٔ ۲۷۹۳دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتد
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.