پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۲۷۸

در جبین کس نمی بینیم انوار صلاح

ریش و دستاری بجا مانده است ز آثار صلاح

ای بسا میت که خواهد بی کفن رفتن به خاک

گر چنین خواهد بزرگی یافت دستار صلاح

نوبت پاکی ز دلها با لباس افتاده است

در گره افتاده از عمامه ها کار صلاح

جبهه پرهیزکاران نامه واکرده ای است

اهل دل باشند مستغنی ز گفتار صلاح

مهر زن بر لب ز اظهار صلاحیت، که نیست

شاهدی بر فسق گویاتر ز اظهار صلاح

سعی کن چون عارفان در پاکی باطن، که نیست

پاکی ظاهر متاع روی بازار صلاح

صائب آن جمعی که آگاهند ز آفات ریا

از نظر پوشیده می دارند آثار صلاح

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۲۲۸۰قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبح
  2. غزل شمارهٔ ۲۲۸۱چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبح
  3. غزل شمارهٔ ۲۲۸۲عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبح
  4. غزل شمارهٔ ۲۲۸۳خرده انجم ندارد رونقی در کوی صبح
  5. غزل شمارهٔ ۲۲۸۴گر نه از فتنه ایام خبر دارد صبح
  6. غزل شمارهٔ ۲۲۸۵نکشیدیم شرابی به رخ تازه صبح
  7. غزل شمارهٔ ۲۲۸۶می زند موج پریزاد، صنمخانه صبح
  8. غزل شمارهٔ ۲۲۸۷خاک از خواب عدم جست ز بیداری صبح
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.