سعدی
رباعی شمارهٔ ۳۰
گر تیر جفای دشمنان می‌آید
دلتنگ مشو که دوست می‌فرماید
بر یار ذلیل هر ملامت کاید
چون یار عزیز می‌پسندد شاید
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۳۲درویش که حلقهٔ دری زد یک بار
- رباعی شمارهٔ ۳۳از دست مده طریق احسان پدر
- رباعی شمارهٔ ۳۴گر آدمیی بادهٔ گلرنگ بخور
- رباعی شمارهٔ ۳۵چون خیل تو صد باشد و خصم تو هزار
- رباعی شمارهٔ ۳۶چون زهرهٔ شیران بدرد نالهٔ کوس
- رباعی شمارهٔ ۳۷سودی نکند فراخنای بر و دوش
- رباعی شمارهٔ ۳۸ای صاحب مال، فضل کن بر درویش
- رباعی شمارهٔ ۳۹بوی بغلت می‌رود از پارس به کیش
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.