سعدی
رباعی شمارهٔ ۳۷
سودی نکند فراخنای بر و دوش
گر آدمیی عقل و هنرپرور و هوش
گاو از من و تو فراختر دارد چشم
پیل از من و تو بزرگتر دارد گوش
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۳۹بوی بغلت می‌رود از پارس به کیش
- رباعی شمارهٔ ۴۰تا دل ز مراعات جهان برکندم
- رباعی شمارهٔ ۴۱چون ما و شما مقارب یکدگریم
- رباعی شمارهٔ ۴۲تنها ز همه خلق و نهان می‌گریم
- رباعی شمارهٔ ۴۳بشنو به ارادت سخن پیر کهن
- رباعی شمارهٔ ۴۴امروز که دستگاه داری و توان
- رباعی شمارهٔ ۴۵با زنده‌دلان نشین و صادق نفسان
- رباعی شمارهٔ ۴۶روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ای
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.