پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۲

تنها ز همه خلق و نهان می‌گریم

چشم از غم دل به آسمان می‌گریم

طفل از پی مرغ رفته چون گریه کند

بر عمر گذشته همچنان می‌گریم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۴امروز که دستگاه داری و توان
  2. رباعی شمارهٔ ۴۵با زنده‌دلان نشین و صادق نفسان
  3. رباعی شمارهٔ ۴۶روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ای
  4. رباعی شمارهٔ ۴۷ای یار کجایی که در آغوش نه‌ای
  5. رباعی شمارهٔ ۴۸گر کان فضائلی وگر دریایی
  6. رباعی شمارهٔ ۴۹گر سنگ همه لعل بدخشان بودی
  7. رباعی شمارهٔ ۵۰فردا که به نامهٔ سیه درنگری
  8. رباعی شمارهٔ ۵۱گویند که دوش شحنگان تتری
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.