پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۵

با زنده‌دلان نشین و صادق نفسان

حق دشمن خود مکن به تعلیم کسان

خواهی که بر از ملک سلیمان بخوری

آزار به اندرون موری مرسان

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۷ای یار کجایی که در آغوش نه‌ای
  2. رباعی شمارهٔ ۴۸گر کان فضائلی وگر دریایی
  3. رباعی شمارهٔ ۴۹گر سنگ همه لعل بدخشان بودی
  4. رباعی شمارهٔ ۵۰فردا که به نامهٔ سیه درنگری
  5. رباعی شمارهٔ ۵۱گویند که دوش شحنگان تتری
  6. رباعی شمارهٔ ۵۲آیین برادری و شرط یاری
  7. رباعی شمارهٔ ۵۳تا کی به جمال و مال دنیا نازی
  8. رباعی شمارهٔ ۵۴ای غایب چشم و حاضر دل چونی؟
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.