پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵۱

گویند که دوش شحنگان تتری

دزدی بگرفتند به صد حیله‌گری

امروز به آویختنش می‌بردند

می‌گفت رها کن که گریبان ندری

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵۳تا کی به جمال و مال دنیا نازی
  2. رباعی شمارهٔ ۵۴ای غایب چشم و حاضر دل چونی؟
  3. رباعی شمارهٔ ۵۵در مرد چو بد نگه کنی زن بینی
  4. رباعی شمارهٔ ۵۶تا دل به غرور نفس شیطان ندهی
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.