سعدی
رباعی شمارهٔ ۲۸
داد طرب از عمر بده تا برود
تا ماه برآید و ثریا برود
ور خواب گران شود بخسبیم به صبح
چندانکه نماز چاشت از ما برود
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۳۰گر تیر جفای دشمنان می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۳۱هرکس به نصیب خویش خواهند رسید
- رباعی شمارهٔ ۳۲درویش که حلقهٔ دری زد یک بار
- رباعی شمارهٔ ۳۳از دست مده طریق احسان پدر
- رباعی شمارهٔ ۳۴گر آدمیی بادهٔ گلرنگ بخور
- رباعی شمارهٔ ۳۵چون خیل تو صد باشد و خصم تو هزار
- رباعی شمارهٔ ۳۶چون زهرهٔ شیران بدرد نالهٔ کوس
- رباعی شمارهٔ ۳۷سودی نکند فراخنای بر و دوش
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.