پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۱

عنقا بشد و فر هماییش بماند

زیبندهٔ تخت پادشاییش بماند

گر مه بگرفت صبح صادق بدمید

ور شمع برفت روشناییش بماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۳فرزانه رضای نفس رعنا نکند
  2. رباعی شمارهٔ ۲۴آن گل که هنوز نو به دست آمده بود
  3. رباعی شمارهٔ ۲۵افسوس بر آن دل که سماعش نربود
  4. رباعی شمارهٔ ۲۶با گل به مثل چو خار می‌باید بود
  5. رباعی شمارهٔ ۲۷جایی که درخت عیش پربار بود
  6. رباعی شمارهٔ ۲۸داد طرب از عمر بده تا برود
  7. رباعی شمارهٔ ۲۹دریاب کزین جهان گذر خواهد بود
  8. رباعی شمارهٔ ۳۰گر تیر جفای دشمنان می‌آید
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.