پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۰

مردان همه عمر پاره بردوخته‌اند

قوتی به هزار حیله اندوخته‌اند

فردای قیامت به گناه ایشان را

شاید که نسوزند که خود سوخته‌اند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۲نه هر که طراز جامه بر دوش کند
  2. رباعی شمارهٔ ۲۳فرزانه رضای نفس رعنا نکند
  3. رباعی شمارهٔ ۲۴آن گل که هنوز نو به دست آمده بود
  4. رباعی شمارهٔ ۲۵افسوس بر آن دل که سماعش نربود
  5. رباعی شمارهٔ ۲۶با گل به مثل چو خار می‌باید بود
  6. رباعی شمارهٔ ۲۷جایی که درخت عیش پربار بود
  7. رباعی شمارهٔ ۲۸داد طرب از عمر بده تا برود
  8. رباعی شمارهٔ ۲۹دریاب کزین جهان گذر خواهد بود
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.