سعدی
رباعی شمارهٔ ۲۵
افسوس بر آن دل که سماعش نربود
سنگ است و حدیث عشق با سنگ چه سود؟
بیگانه ز عشق را حرام است سماع
زیرا که نیاید به جز از سوخته دود
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۲۷جایی که درخت عیش پربار بود
- رباعی شمارهٔ ۲۸داد طرب از عمر بده تا برود
- رباعی شمارهٔ ۲۹دریاب کزین جهان گذر خواهد بود
- رباعی شمارهٔ ۳۰گر تیر جفای دشمنان می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۳۱هرکس به نصیب خویش خواهند رسید
- رباعی شمارهٔ ۳۲درویش که حلقهٔ دری زد یک بار
- رباعی شمارهٔ ۳۳از دست مده طریق احسان پدر
- رباعی شمارهٔ ۳۴گر آدمیی بادهٔ گلرنگ بخور
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.