سعدی
شمارهٔ ۷۰
کاملانند در لباس حقیر
همچو لؤلؤ که در صدف باشد
ای که در بند آب حیوانی
کوزه بگذار تا خزف باشد
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۷۲اگر صد دفتر شیرین بخوانی
- شمارهٔ ۷۳خر به سعی آدمی نخواهد شد
- شمارهٔ ۷۴تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسید
- شمارهٔ ۷۵هیچ دانی که آب دیدهٔ پیر
- شمارهٔ ۷۶دوستان سخت پیمان را ز دشمن باک نیست
- شمارهٔ ۷۷حریف عمر به سر برده در فسوق و فجور
- شمارهٔ ۷۸یاد دارم زِ پیرِ دانش‌مند
- شمارهٔ ۷۹بسا بساط خداوند ملک دولت را
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.