سعدی
شمارهٔ ۷۲
اگر صد دفتر شیرین بخوانی
گرانجان لایق تحسین نباشد
مزاح و خنده کار کودکانست
چو ریش آمد زنخ شیرین نباشد
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۷۴تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسید
- شمارهٔ ۷۵هیچ دانی که آب دیدهٔ پیر
- شمارهٔ ۷۶دوستان سخت پیمان را ز دشمن باک نیست
- شمارهٔ ۷۷حریف عمر به سر برده در فسوق و فجور
- شمارهٔ ۷۸یاد دارم زِ پیرِ دانش‌مند
- شمارهٔ ۷۹بسا بساط خداوند ملک دولت را
- شمارهٔ ۸۰وفا با هیچکس کردست گیتی
- شمارهٔ ۸۱نه سام و نریمان و افراسیاب
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.