سعدی
شمارهٔ ۷۴
تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسید
تو مپندار که از سیل دمان اندیشد
ملحد گُرْسِنِه و خانهٔ خالی و طعام
عقل باور نکند کز رمضان اندیشد
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۷۶دوستان سخت پیمان را ز دشمن باک نیست
- شمارهٔ ۷۷حریف عمر به سر برده در فسوق و فجور
- شمارهٔ ۷۸یاد دارم زِ پیرِ دانش‌مند
- شمارهٔ ۷۹بسا بساط خداوند ملک دولت را
- شمارهٔ ۸۰وفا با هیچکس کردست گیتی
- شمارهٔ ۸۱نه سام و نریمان و افراسیاب
- شمارهٔ ۸۲هرکه مقصود و مُرادَش خور و خواب‌ست از عُمْر
- شمارهٔ ۸۳چو دولت خواهد آمد بنده‌ای را
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.