سعدی
شمارهٔ ۸۲
هرکه مقصود و مُرادَش خور و خواب‌ست از عُمْر
حَیَوانی‌ست که بالاش به انسان مانَد
هرچه داری بِده و دولتِ معنی بِسِتان
تا چو این نعمتِ ظاهر بِرَوَد، آن مانَد
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۸۴بسیار برفتند و به جایی نرسیدند
- شمارهٔ ۸۵تا سگان را وجود پیدا نیست
- شمارهٔ ۸۶اگر خونی نریزد شاه عالم
- شمارهٔ ۸۷نکنی دفع ظالم از مظلوم
- شمارهٔ ۸۸هر کجا دردمندی از سر شوق
- شمارهٔ ۸۹حاکمِ ظالم، به سِنانِ قلم
- شمارهٔ ۹۰زِ دُورِ چرخ، چه نالی؟ زِ فعلِ خویش بِنال
- شمارهٔ ۹۱نفس ظالم، مثال زنبورست
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.