سعدی
شمارهٔ ۹۰
زِ دُورِ چرخ، چه نالی؟ زِ فعلِ خویش بِنال
که از گزندِ تو، مردم، هنوز می‌نالند
نگفتمت که: چو زنبور، زشت‌خوی مباش؟
که چون پَرَت نَبُوَد، پای در سَرَت مالند
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۹۲آسیا سنگ ده هزار منی
- شمارهٔ ۹۳بدین الحان داودی عجب نیست
- شمارهٔ ۹۴چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش
- شمارهٔ ۹۵رسم و آیین پادشاهانست
- شمارهٔ ۹۶نشان آخر عهد و زوال ملک ویست
- شمارهٔ ۹۷آنکه در حضرت بیچون تو قربی دارد
- شمارهٔ ۹۸دامن‌آلوده، اگر خود همه حکمت گوید
- شمارهٔ ۹۹آدمی‌سان و نیک محضر باش
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.