سعدی
شمارهٔ ۹۶
نشان آخر عهد و زوال ملک ویست
که در مصالح بیچارگان نظر نکند
به دست خویش مکن خانگاه خود ویران
که دشمنان تو با تو ازین بتر نکند
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۹۸دامن‌آلوده، اگر خود همه حکمت گوید
- شمارهٔ ۹۹آدمی‌سان و نیک محضر باش
- شمارهٔ ۱۰۰تا نگویی که عاملان حریص
- شمارهٔ ۱۰۱رحمت صفت خدای باقیست
- شمارهٔ ۱۰۲هیچ فرصت ورای آن مطلب
- شمارهٔ ۱۰۳الحق امنای مال ایتام
- شمارهٔ ۱۰۴ناکسان را فراستیست عظیم
- شمارهٔ ۱۰۵امیر ما عسل از دست خلق می‌نخورد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.