سعدی
شمارهٔ ۶ - در ستایش
هر که در بند تو شد بستهٔ جاوید بماند
پای رفتن به حقیقت نبود بندی را
بندگان شکر خداوند بگویند ولیک
چه توان گفت کرمهای خداوندی را
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۸مباش غره به گفتار مادح طماع
- شمارهٔ ۹احدا سامع المناجات
- شمارهٔ ۱۰به سکندر نه ملک ماند و نه مال
- شمارهٔ ۱۱چو خویشتن نتواند که می‌خورد قاضی
- شمارهٔ ۱۲چنین که هست نماند قرار دولت و ملک
- شمارهٔ ۱۳علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد
- شمارهٔ ۱۴مرا گویند با دشمن برآویز
- شمارهٔ ۱۵یکی از بخت کامران بینی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.