سعدی
شمارهٔ ۵
طریق و رسم صاحبدولتانست
که بنوازند مردان نکو را
دگر چون با خداوندان بقا داد
نکو دارند فرزندان او را
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۷ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان استتو آن نکرده‌ای از فعل خیر با من و غیر
- شمارهٔ ۸مباش غره به گفتار مادح طماع
- شمارهٔ ۹احدا سامع المناجات
- شمارهٔ ۱۰به سکندر نه ملک ماند و نه مال
- شمارهٔ ۱۱چو خویشتن نتواند که می‌خورد قاضی
- شمارهٔ ۱۲چنین که هست نماند قرار دولت و ملک
- شمارهٔ ۱۳علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد
- شمارهٔ ۱۴مرا گویند با دشمن برآویز
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.