سعدی
شمارهٔ ۱۱
چو خویشتن نتواند که می‌خورد قاضی
ضرورتست که بر دیگران بگیرد سخت
که گفت پیرزن از میوه می‌کند پرهیز؟
دروغ گفت که دستش نمی‌رسد به درخت
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۳علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد
- شمارهٔ ۱۴مرا گویند با دشمن برآویز
- شمارهٔ ۱۵یکی از بخت کامران بینی
- شمارهٔ ۱۶به راه راست توانی رسید در مقصود
- شمارهٔ ۱۷عیب آنان مکن که پیش ملوک
- شمارهٔ ۱۸گر اهل معرفتی هر چه بنگری خوبست
- شمارهٔ ۱۹امید خلق برآور چنانکه بتوانی
- شمارهٔ ۲۰هرگز پر طاووس کسی گفت که زشتست؟
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.