سعدی
شمارهٔ ۲۰۷
گر از خراج رعیت نباشدت باری
تو برگ حاشیت و لشکر از کجا آری؟
پس آنکه مملکت از رنج برد او داری
روا مدار که بر خویشتن بیازاری
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۰۹هر کجا خط مشکلی بکشند
- شمارهٔ ۲۱۰آن مکن در عمل که در عزلت
- شمارهٔ ۲۱۱مکافات بدی کردن حلالست
- شمارهٔ ۲۱۲دوش در سِلْکِ صحبتی بودم
- شمارهٔ ۲۱۳ز لوح روی کودک بر توان خواند
- شمارهٔ ۲۱۴بس دست دعا بر آسمان بود
- شمارهٔ ۲۱۵حاجت خلق از در خدای برآید
- شمارهٔ ۲۱۶نظر کردم به چشم رای و تدبیر
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.