سعدی
شمارهٔ ۲۰۰
نجس ار پیرهن شبلی و معروف بپوشد
همه دانند که از سگ نتوان شست پلیدی
گرگ اگر نیز گنهکار نباشد به حقیقت
جای آنست که گویند که یوسف تو دریدی
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۰۲دامن جامه که در خار مغیلان بگرفت
- شمارهٔ ۲۰۳غماز را به حضرت سلطان که راه داد؟
- شمارهٔ ۲۰۴اگر ممالک روی زمین به دست آری
- شمارهٔ ۲۰۵ای پسندیده حیف بر درویش
- شمارهٔ ۲۰۶شنیده‌ام که فقیهی به دشتوانی گفت
- شمارهٔ ۲۰۷گر از خراج رعیت نباشدت باری
- شمارهٔ ۲۰۸دیگران در ریاضتند و نیاز
- شمارهٔ ۲۰۹هر کجا خط مشکلی بکشند
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.