سعدی
شمارهٔ ۲
مظلوم دست بستهٔ مغلوب را بگوی
تا چشم بر قضا کند و صبر بر جفا
کاین دست بسته را بگشایند عاقبت
وان گشاده باز ببندند بر قفا
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۴ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان استسخن به ذکر تو آراستن مراد آنست
- شمارهٔ ۵طریق و رسم صاحبدولتانست
- شمارهٔ ۶ - در ستایشهر که در بند تو شد بستهٔ جاوید بماند
- شمارهٔ ۷ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان استتو آن نکرده‌ای از فعل خیر با من و غیر
- شمارهٔ ۸مباش غره به گفتار مادح طماع
- شمارهٔ ۹احدا سامع المناجات
- شمارهٔ ۱۰به سکندر نه ملک ماند و نه مال
- شمارهٔ ۱۱چو خویشتن نتواند که می‌خورد قاضی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.