سعدی
شمارهٔ ۱۹۱
چنان زندگانی کن ای نیکرای
به وقتی که اقبال دادت خدای
که خایند از بهرت انگشت دست
گرت بر زمین آید انگشت پای
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۹۳امید عافیت آنگه بود موافق عقل
- شمارهٔ ۱۹۴خداوندان نعمت را کرم هست
- شمارهٔ ۱۹۵طبیبی را حکایت کرد پیری
- شمارهٔ ۱۹۶ضمیر مصلحت اندیش هر چه پیش آید
- شمارهٔ ۱۹۷مرا گر صاحب دیوان اعلی
- شمارهٔ ۱۹۸بشنو از من سخنی، حقِّ پدرفرزندی
- شمارهٔ ۱۹۹رحم الله معشر الماضین
- شمارهٔ ۲۰۰نجس ار پیرهن شبلی و معروف بپوشد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.