سعدی
شمارهٔ ۱۴۱
گر بشنوی نصیحت مردان به گوش دل
فردا امید رحمت و عفو خدای دار
بشنو که از سعادت جاوید برخوری
ور نشنوی خذوه فغلوه پای دار
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۴۳جزای نیک و بد خلق با خدای انداز
- شمارهٔ ۱۴۴گروهی از سر بی‌مغز بیخبر گویند
- شمارهٔ ۱۴۵هر چه می‌کرد با ضعیفان دزد
- شمارهٔ ۱۴۶پدر که جان عزیزش به لب رسید چه گفت؟
- شمارهٔ ۱۴۷ملکداری با دیانت باید و فرهنگ و هوش
- شمارهٔ ۱۴۸پادشاهان پاسبانانند مر درویش را
- شمارهٔ ۱۴۹پروردگار خلق خدایی به کس نداد
- شمارهٔ ۱۵۰دل مبند ای حکیم بر دنیا
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.