سعدی
شمارهٔ ۲۶
مردکی صافی از غرض باید
تا گواهی ازو درست آید
سعدی
ادامه‌ی خبیثات
- شمارهٔ ۲۸قلم به یاد تو در مشت من نمی‌گنجد
- شمارهٔ ۲۹ای مَعشَر یاران که رفیقان منید
- شمارهٔ ۳۰ای دیده، به هَرزه لؤلؤ ناب مریز
- شمارهٔ ۳۱عمرت دراز باد که کوته کنی نفس
- شمارهٔ ۳۲همجنس خویش می‌طلبی در جهان کسی
- شمارهٔ ۳۳روی زیبای و جامهٔ دیبا
- شمارهٔ ۳۴آمد به نماز آن صنم کافرکیش
- شمارهٔ ۳۵روزی شنیده‌ام که زنی شوخ و جنگ‌جوی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.