پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۴

من چاکر آنم که دلی برباید

یا دل به کسی دهد که جان آساید

آن کس که نه عاشق و نه معشوق کسیست

در ملک خدای اگر نباشد شاید

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷۶امشب نه بیاض روز برمی‌آید
  2. رباعی شمارهٔ ۷۷هرچند که هست عالم از خوبان پر
  3. رباعی شمارهٔ ۷۸بستان رخ تو گلستان آرد بار
  4. رباعی شمارهٔ ۷۹از هرچه کنی مرهم ریش اولیتر
  5. رباعی شمارهٔ ۸۰ای دست جفای تو چو زلف تو دراز
  6. رباعی شمارهٔ ۸۱تا سر نکنم در سرت ای مایهٔ ناز
  7. رباعی شمارهٔ ۸۲نامردم اگر زنم سر از مهر تو باز
  8. رباعی شمارهٔ ۸۳ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.