پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۰

از بس که بیازرد دل دشمن و دوست

گویی به گناه مسخ کردندش پوست

وقتی غم او بر همه دلها بودی

اکنون همه غمهای جهان بر دل اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۲چون حال بدم در نظر دوست نکوست
  2. رباعی شمارهٔ ۲۳غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست
  3. رباعی شمارهٔ ۲۴گر دل به کسی دهند باری به تو دوست
  4. رباعی شمارهٔ ۲۵گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست
  5. رباعی شمارهٔ ۲۶گویند رها کنش که یاری بدخوست
  6. رباعی شمارهٔ ۲۷شب نیست که چشمم آرزومند تو نیست
  7. رباعی شمارهٔ ۲۸با دوست چنان که اوست می‌باید داشت
  8. رباعی شمارهٔ ۲۹بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.