پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۳

غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست

وآن را که غم تو کُشت، فاضل‌تر ازوست

فردای قیامت این بدان کی ماند

کآن کشتهٔ دشمن‌ست و آن کشتهٔ دوست؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۵گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست
  2. رباعی شمارهٔ ۲۶گویند رها کنش که یاری بدخوست
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷شب نیست که چشمم آرزومند تو نیست
  4. رباعی شمارهٔ ۲۸با دوست چنان که اوست می‌باید داشت
  5. رباعی شمارهٔ ۲۹بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت
  6. رباعی شمارهٔ ۳۰روی تو به فال دارم ای حور نژاد
  7. رباعی شمارهٔ ۳۱تو هر چه بپوشی به تو زیبا گردد
  8. رباعی شمارهٔ ۳۲نوروز که سیل در کمر می‌گردد
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.