پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۰

روی تو به فال دارم ای حور نژاد

زیرا که بدو بوسه همی نتوان داد

فرخنده کسی که فال گیرد ز رخت

تا لاجرم از محنت و غم باشد شاد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۲نوروز که سیل در کمر می‌گردد
  2. رباعی شمارهٔ ۳۳کس عهد وفا چنان که پروانهٔ خُرد
  3. رباعی شمارهٔ ۳۴دستارچه‌ای کان بت دلبر دارد
  4. رباعی شمارهٔ ۳۵گر باد ز گل حسن شبابش ببرد
  5. رباعی شمارهٔ ۳۶کس نیست که غم از دل ما داند برد
  6. رباعی شمارهٔ ۳۷هر وقت که بر من آن پسر می‌گذرد
  7. رباعی شمارهٔ ۳۸خالی که مرا عاجز و محتال بکرد
  8. رباعی شمارهٔ ۳۹چون بخت به تدبیر نکو نتوان کرد
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.