پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

باب چهارم در تواضع

بخش ۱ - سر آغاز

ز خاک آفریدت خداوند پاک

پس ای بنده افتادگی کن چو خاک

حریص و جهان سوز و سرکش مباش

ز خاک آفریدندت آتش مباش

چو گردن کشید آتش هولناک

به بیچارگی تن بینداخت خاک

چو آن سرفرازی نمود، این کمی

از آن دیو کردند، از این آدمی

ادامه‌ی باب چهارم در تواضع

  1. بخش ۳ - حکایت در معنی نظر مردان در خود به حقارتجوانی خردمندِ پاکیزه‌بوم
  2. بخش ۴ - حکایت بایزید بسطامیشنیدم که وقتی سحرگاه عید
  3. بخش ۵ - حکایت عیسی (ع) و عابد و ناپارساشنیدستم از راویان کلام
  4. بخش ۶ - حکایت دانشمندفقیهی کهن جامهٔ تنگدست
  5. بخش ۷ - حکایت توبه کردن ملک زادهٔ گنجهیکی پادشه‌زاده در گنجه بود
  6. بخش ۸ - حکایتشکر خنده‌ای انگبین می‌فروخت
  7. بخش ۹ - حکایت در معنی تواضع نیکمردانشنیدم که فرزانه‌ای حق پرست
  8. بخش ۱۰ - حکایت در معنی عزت نفس مردانسگی پای صحرانشینی گزید
همه‌ی باب چهارم در تواضع ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.