پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۹

زلفش بکشی شب دراز اندازد

ور بگشایی چنگل باز اندازد

ور پیچ و خمش ز یک دگر بگشایند

دامن دامن مشک طراز اندازد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱جز حادثه هرگز طلبم کس نکند
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲...
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود
  4. رباعی شمارهٔ ۱۴آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر
  5. رباعی شمارهٔ ۱۵هان! تشنه جگر! مجوی زین باغ ثمر
  6. رباعی شمارهٔ ۱۶چون کُشته ببینی‌ام، دو لب گشته فراز
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷در جستن آن نگار پر کینه و جنگ
  8. رباعی شمارهٔ ۱۸بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل
همه‌ی رباعیات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.