پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳

نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود

حال من از اقبال تو فرخنده شود

وز غیر تو هر جا سخن آید به میان

خاطر به هزار غم پراگنده شود

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۵هان! تشنه جگر! مجوی زین باغ ثمر
  2. رباعی شمارهٔ ۱۶چون کُشته ببینی‌ام، دو لب گشته فراز
  3. رباعی شمارهٔ ۱۷در جستن آن نگار پر کینه و جنگ
  4. رباعی شمارهٔ ۱۸بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل
  5. رباعی شمارهٔ ۱۹واجب نبود به کس بر، افضال و کرم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۰یوسف‌رویی، کزو فغان کرد دلم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۱در پیش خود آن نامه چو بلکامه نهم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۲در منزل غم فگنده مفرش ماییم
همه‌ی رباعیات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.