پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۵

هان! تشنه جگر! مجوی زین باغ ثمر

بیدستانی‌ست این ریاض به دو در

بیهوده ممان که باغبانت به قفاست

چون خاک نشسته گیر و چون باد گذر

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۷در جستن آن نگار پر کینه و جنگ
  2. رباعی شمارهٔ ۱۸بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل
  3. رباعی شمارهٔ ۱۹واجب نبود به کس بر، افضال و کرم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۰یوسف‌رویی، کزو فغان کرد دلم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۱در پیش خود آن نامه چو بلکامه نهم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۲در منزل غم فگنده مفرش ماییم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۳در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان
  8. رباعی شمارهٔ ۲۴دیدار به دل فروخت، نفروخت گران
همه‌ی رباعیات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.