پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۳

در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان

از گریهٔ خونین مژه‌ام شد مرجان

القصه که: از بیم عذاب هجران

در آتش رشکم دگر از دوزخیان

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۵رویت دریای حسن و لعلت مرجان
  2. رباعی شمارهٔ ۲۶ای از گل سرخ، رنگ بربوده و بو
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو
  4. رباعی شمارهٔ ۲۸چرخ کجه باز، تا نهان ساخت کجه
  5. رباعی شمارهٔ ۲۹...
  6. رباعی شمارهٔ ۳۰زلفت دیدم، سر از چمان پیچیده
  7. رباعی شمارهٔ ۳۱چون کار دلم ز زلف او ماند گره
  8. رباعی شمارهٔ ۳۲ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!
همه‌ی رباعیات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.