پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۶

ای از گل سرخ، رنگ بربوده و بو

رنگ از پی رخ ربوده، بو از پی مو

گلرنگ شود، چو روی شویی، همه جو

مشکین گردد، چو مو فشانی، همه کو

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۸چرخ کجه باز، تا نهان ساخت کجه
  2. رباعی شمارهٔ ۲۹...
  3. رباعی شمارهٔ ۳۰زلفت دیدم، سر از چمان پیچیده
  4. رباعی شمارهٔ ۳۱چون کار دلم ز زلف او ماند گره
  5. رباعی شمارهٔ ۳۲ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!
  6. رباعی شمارهٔ ۳۳از کعبه، کلیسیا نشینم کردی
  7. رباعی شمارهٔ ۳۴گر بر سر نفس خود امیری، مردی
  8. رباعی شمارهٔ ۳۵آن خر پدرت به دشتِ خاشاک زدی
همه‌ی رباعیات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.