پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷

در جستن آن نگار پر کینه و جنگ

گشتیم سراپای جهان با دل تنگ

شد دست ز کار و رفت پا از رفتار

آن، بس که به سر زدیم و این، بس که به سنگ

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۹واجب نبود به کس بر، افضال و کرم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۰یوسف‌رویی، کزو فغان کرد دلم
  3. رباعی شمارهٔ ۲۱در پیش خود آن نامه چو بلکامه نهم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۲در منزل غم فگنده مفرش ماییم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۳در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان
  6. رباعی شمارهٔ ۲۴دیدار به دل فروخت، نفروخت گران
  7. رباعی شمارهٔ ۲۵رویت دریای حسن و لعلت مرجان
  8. رباعی شمارهٔ ۲۶ای از گل سرخ، رنگ بربوده و بو
همه‌ی رباعیات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.