رودکی
رباعی شمارهٔ ۸
بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد
هم بی تو چراغ عالم‌افروز مباد
با وصل تو کس چو من بد آموز مباد
روزی که تو را نبینم آن روز مباد
رودکی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۰چون روز علم زند به نامت ماند
- رباعی شمارهٔ ۱۱جز حادثه هرگز طلبم کس نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۲...
- رباعی شمارهٔ ۱۳نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود
- رباعی شمارهٔ ۱۴آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر
- رباعی شمارهٔ ۱۵هان! تشنه جگر! مجوی زین باغ ثمر
- رباعی شمارهٔ ۱۶چون کُشته ببینی‌ام، دو لب گشته فراز
- رباعی شمارهٔ ۱۷در جستن آن نگار پر کینه و جنگ
درباره‌ی رودکی
ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.