رودکی
رباعی شمارهٔ ۶
چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفت
بر چهره هزار گل ز رازم بشکفت
رازی، که دلم ز جان همی داشت نهفت
اشکم به زبان حال با خلق بگفت
رودکی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۸بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد
- رباعی شمارهٔ ۹زلفش بکشی شب دراز اندازد
- رباعی شمارهٔ ۱۰چون روز علم زند به نامت ماند
- رباعی شمارهٔ ۱۱جز حادثه هرگز طلبم کس نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۲...
- رباعی شمارهٔ ۱۳نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود
- رباعی شمارهٔ ۱۴آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر
- رباعی شمارهٔ ۱۵هان! تشنه جگر! مجوی زین باغ ثمر
درباره‌ی رودکی
ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.