پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۶۶

زادوش، عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر

یک نام او عطارد و یک نام اوست تیر

عاجز شود ز اشک دو چشم و غریو من

ابر بهارگاهی و بُختور در مَطیر

گیتی چو گاو نیک دهد شیر مر ترا

خود باز بشکند به کرانه، خُنورِ شیر

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۶۸روی به محراب نهادن چه سود؟
  2. شمارهٔ ۶۹زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز
  3. شمارهٔ ۷۰چون سپرم نه میان بزم به نوروز
  4. شمارهٔ ۷۱ - در مدح نصر بن احمد سامانیهمی برآیم با آن که برنیاید خلق
  5. شمارهٔ ۷۲گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟
  6. شمارهٔ ۷۳گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی
  7. شمارهٔ ۷۴ - در رثای شهید بلخیکاروان شهید رفت از پیش
  8. شمارهٔ ۷۵رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.