پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۶۴

چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند

گرچه خیاط نیَند، ای مَلک کشور گیر

به گزِ نیزه قد خصم تو می‌پیمایند

تا ببُرّند به شمشیر و بدوزند به تیر

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۶۶زادوش، عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر
  2. شمارهٔ ۶۷زندگانی چه کوته و چه دراز
  3. شمارهٔ ۶۸روی به محراب نهادن چه سود؟
  4. شمارهٔ ۶۹زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز
  5. شمارهٔ ۷۰چون سپرم نه میان بزم به نوروز
  6. شمارهٔ ۷۱ - در مدح نصر بن احمد سامانیهمی برآیم با آن که برنیاید خلق
  7. شمارهٔ ۷۲گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟
  8. شمارهٔ ۷۳گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.